خوابیده بودم،دم غروب بود...

اشکهایی بی معنی بر گونه ام می رویید ...

فنجان قهوه ام هنوز پر از فال

کنارم قطرات سرد عرق خواب بی موقع یا...شرم!

خوابیده بودم،پشت پنجره تنهایی اطاق بی دلیلم

پشت هزار توی باغ آبادی بابا...پشت نسترنهای

حالا دیگر، نی نسترن...

خوابیده بودم...خالی از هر چرایی که تسکینم کند

در این کارزار بی پاسخی ابرهای دیدگانم

خوابیده بودم و خوابیدم و... دیگر بیدار نخواهم شد

باغ چه خشک است،شاپرک!

می خوابم...برای پرسش دانای باران...

که پشت باغ می بارد...